در پروژه‌ی ویلا ی روحانی، خواست کارفرما بر حفظ ساختار موجود بنا در تراز همکف و در عین حال، صیانت از حریم فضای خصوصی استوار بود. این محدودیت، امکان سازمان‌دهی عمودی فضاها و تفکیک حوزه‌های عمومی و خصوصی در مقطع را منتفی می‌کرد. در نتیجه، راهبرد طراحی به سمت تفکیک افقی عملکردها در پلان و تعریف مرزهای فضایی از طریق خرده‌حیاط‌ها (sub-courtyards) سوق یافت؛ فضاهایی که باغ پیرامونی را به درون بنا دعوت کرده و ضمن تأمین نور طبیعی، امکان دسترسی به فضاهای باز نیمه‌خصوصی را برای هر بخش فراهم می‌سازند.

بازشوهای پروژه – به جز فضای نشیمن – همگی به درون این پاکت‌های سبز داخلی گشوده می‌شوند و بدین‌ترتیب، بنا در سه جبهه‌ی خود از تماس مستقیم با باغ بیرونی اجتناب می‌کند تا حریم خصوصی ساکنان حفظ شود.

در طراحی فضای باز ویلا، هر یک از این خرده‌حیاط‌ها دارای هویت فضایی مستقل و متناسب با عملکرد فضای همجوار خود تعریف شده‌اند؛ برخی با ماهیتی جمعی‌تر، برخی درون‌گرا و خلوت‌تر. حاصل این سازمان‌دهی، شکل‌گیری طیفی از فضاهای بسته، نیمه‌باز و باز با کاراکترهای متنوع است که امکان تجربه‌ی هم‌زمان زیست عمومی و خلوت شخصی را در بستری پیوسته فراهم می‌آورد.

در مجموع، ویلا روحانی تلاشی است برای بازتعریف رابطه‌ی میان باغ و بنا در مقیاسی انسانی؛ جایی که مرز میان درون و بیرون نه از طریق دیوار، بلکه از طریق لایه‌های متوالی از فضا و منظر بازتولید می‌شود.