ویلای چمران
در پروژهی ویلای چمران، مداخلهی طراحی بر بستر سازهای موجود آغاز شد؛ سازهای سهتراز با ارتباطات درونی میان طبقات و حجمی نسبتاً صلب که از انعطافپذیری فضایی محدودی برخوردار بود. در فرآیند بازطراحی، ساختار فضایی و سازماندهی داخلی بنا مورد بازخوانی و بازتعریف قرار گرفت و طرحی نوین در دو ساحت پلان و مقطع شکل یافت؛ طرحی که تلاش میکند رابطهی میان توده، فضای باز، حرکت و منظر را از نو ساماندهی کند.
استقرار اولیهی بنا در میانهی زمینی باریک، دو حیاط مجزا در دو سوی ساختمان ایجاد کرده بود. ایدهی محوری طرح، عبور از این گسست فضایی و تبدیل دو فضای باز منفک به یک پیوستار فضایی و منظری بود؛ بهگونهای که ویلا نه بهعنوان مانعی میان دو حیاط، بلکه بهمثابه واسطهای برای اتصال و امتداد آنها عمل کند. بر همین اساس، در تراز زیرزمین، زمین تراشیده و تهی شد تا حیاطی فرورفته با کیفیتی درهمانند شکل گیرد؛ فضایی که امکان نفوذ نور، هوا و سبزینگی را به عمق پروژه فراهم میسازد.
با کاهش سطح اشغال در تراز زیرزمین، دو حیاطِ تپهمانند از طریق یک پرومناد سبز به یکدیگر متصل شدهاند. این راهبرد، علاوه بر تقویت پیوستگی منظر در طول سایت، موجب میشود فضای باز به بخشی فعال از سازمان فضایی بنا تبدیل شود و مرز میان معماری و زمین تا حد امکان کمرنگ گردد. در این میان، حرکت در پروژه نیز بهعنوان تجربهای فضایی تعریف شده است: دسترسی به تراز همکف از طریق رمپ-پلی صورت میگیرد که از فراز حیاط فرورفته عبور میکند و کیفیتی معلق، پویا و ادراکی به ورود به بنا میبخشد.
در کلیت طرح، تراز زیرزمین بهعنوان پناهگاهی سبز، امن و سایهدار تعریف شده است؛ فضایی نیمهعمومی و منعطف که ظرفیت میزبانی از فعالیتهای اجتماعی، تفریحی و ورزشی را دارد. در مقابل، ترازهای فوقانی به عرصهی سکونت خصوصی اختصاص یافتهاند و با فاصلهگیری از هیاهوی فعالیتهای جمعی، تجربهای آرام، درونگرا و خلوت از زندگی را فراهم میکنند. بدینترتیب، پروژه از طریق بازتعریف مقطع، پیوند میان حیاطها و فعالسازی زمین، به دنبال شکلدهی به نوعی سکونت لایهمند است که در آن منظر، حرکت و زیست روزمره در امتداد یکدیگر قرار میگیرند.
گالری
