پروژه‌ی باغ‌صفا در موقعیتی شاخص در نبش تقاطعی واقع شده است که به پلی تاریخی با همین نام مشرف است؛ پلی که بر روی رودخانه‌ی خشک شیراز قرار دارد و امروزه به یکی از گره‌های پرترافیک شهری بدل شده است. در پی تعریض معابر پیرامونی، زمین پروژه به قطعه‌ای با هندسه‌ای چندوجهی و نامتعارف تبدیل شده که ماهیت آن از الگوهای متداول قطعه‌بندی شهری فاصله گرفته است.

راهبرد اصلی طراحی بر بهره‌گیری حداکثری از فرم موجود و حذف عناصر سازه‌ای مزاحم در پیرامون سایت استوار بوده است. با حذف ستون‌ها در مرز خارجی و بازتعریف ساختار باربر، امکان آزادسازی جداره‌ها و شکل‌دهی به پوسته‌ای پویا فراهم شد. بدین‌ ترتیب، تغییر فرم طبقات در مجاورت خیابان از خطوط شکسته به منحنی‌هایی نرم و پیوسته انجام گرفت و نتیجه‌ی آن ساختاری برهم‌لغزیده (slipped mass) است که تراس‌هایی مرتفع در تراز طبقات اداری ایجاد می‌کند. این تراس‌ها بستر شکل‌گیری تراکمی سبز (green density) در ارتفاع را ممکن ساخته و به‌صورت عمودی بافتی سبز در میان توده‌ی ساختمانی پدید آورده‌اند.

دگرگونی فرم در لبه‌ی نما، منجر به شکل‌گیری پرسپکتیوهای متنوع از جبهه‌های مختلف ساختمان شده و کیفیت ادراکی بنا را از نقاط گوناگون تقاطع ارتقا داده است. همچنین، تغییر در هندسه‌ی پلان طبقات، امکان سازمان‌دهی‌های متنوع فضایی و دیدهای متفاوت به محیط پیرامون را فراهم آورده است.

در انتخاب مصالح، استفاده از آجر به‌عنوان متریال غالب پوسته، بر ایجاد طیفی از تخلخل‌های کنترل‌شده در نما تأکید داشته است. این تخلخل‌ها ضمن حفظ یکپارچگی فرمی، به تنظیم نور طبیعی در فضاهای داخلی کمک کرده و رابطه‌ای متوازن میان جرم و پوسته برقرار می‌سازند. بدین‌ترتیب، پروژه‌ی باغ‌صفا تلاشی است در جهت بازتعریف مرز میان تراکم، سبزینگی و تداوم فرمی در یکی از گره‌های مهم بافت شهری شیراز.