پروژه‌ی ساختمان ۱۴۷ از بازطراحی یک پلاک تجاری–اداری با سطح اشغال محدود و تراکمی پنج‌طبقه آغاز شد. سایت پروژه در مجاورت محور تجاری ستارخان و در مقابل باغ‌های تاریخی عفیف‌آباد قرار دارد. طرح اولیه، همانند نمونه‌های مجاور، توده‌ای کاملاً پر و هم‌سان در تمامی طبقات را پیش‌بینی می‌کرد که نسبت آن با شهر، به‌ویژه در مقیاس پیاده، مبتنی بر نوعی بی‌تفاوتی فضایی و بصری بود.

با توجه به تناسبات کشیده‌ی زمین و پیشرفت قابل‌توجه اسکلت، مسئله‌ی طراحی بر افزایش عمق پوسته و تعریف رابطه‌ای معنادار با شهر روبه‌رو متمرکز شد. در پاسخ به این مسئله، توده‌ی ساختمان در عرض به دو بخش تقسیم گردید تا تراس‌هایی عمیق به‌صورت یکی‌درمیان از جبهه‌های شرقی و غربی تهی شوند. این راهبرد ضمن افزایش عمق نما، تنوعی فضایی در پوسته ایجاد کرد. با قاب کردن این تقسیمات در جعبه‌هایی سفید و از میان‌بردن مرز قطعی تقسیمات افقی طبقات در این قاب‌ها تلاش نمودیم علاوه بر تغییر ساختار داخلی پلان‌ در طبقات، موقعیت‌های متفاوتی از گشودگی به سمت خیابان و باغ روبرو ایجاد کنیم. در طبقه‌ آخر پروژه به دلیل عدم تکمیل اسکلت، پروژه امکان عقب نشینی بیشتر و گشودگی بیشتری برای تولید فضای باز و نیمه باز یافت.

در جزئیات تکتونیکی، برای حفظ ایده‌ی «جعبه‌هایی رو‌به‌باغ»، از پوششی یک‌دست و بدون درز استفاده شد تا انسجام حجمی و بی‌وقفگی سطوح سفید حفظ شود. قاب‌بندی‌های شیشه‌ای کشیده و لاغر در جداره‌ی اصلی و ورودی پروژه، عامدانه از مقیاس متعارف طبقات فاصله گرفته‌اند تا خوانشی عمودی‌تر و سبک‌تر از پوسته ارائه دهند.

ساختمان ۱۴۷ تلاشی است برای بازتعریف نسبت میان فرم، عمق و دید شهری در بستر تراکم‌های فشرده‌ی معاصر؛ جایی که معماری می‌کوشد از درون محدودیت‌های سازه‌ای و ضوابطی، کیفیتی فضایی و ادراکی تازه در مواجهه با شهر بیافریند.